تبليغاتX
ترانه

چیمای مه کور شده ده رای تو منده...

 خود تو نیی بچی یادای تو منده

پیرون تو جور کیده ده جای تو منده

امروز عیده چکه خانه نمیی

چیمای مه کور شده ده رای تو منده

اول عید دستای مه ماخ موکدی

کجای دست مه بی لبای تو منده

خود تو نیی مگم جگر آّبی

ده دل مه تول شده تورای تو منده

نه خود تو ای نه خندیدویتو مگم

بالی لاته مه او دیدای تو منده

 

!! نوشته شده توسط عزیزه ظفری | 9:52 PM | 2012/5/6 •

من برای مردمم اشک می ریزم !

  اشک می ریزم برای مردمم.....

 زیرا آنها در صحرای تنهایی برای هویت شان و برای عدالت و انسانیت ناله و فریاد سر کرده اند اما هیج گوش شنوایی و هیچ چشم بینایی نیست تا آنان را درک کند و آنان را دریابد.

من اشک می ریزم...
زیرا آنانیکه پرچم مبارزات حقوق بشر را به دوش میکشند و ندای تامین حقوق بشر سر میدهند امروز چشم های  شان را بسته اند و نظاره گر فجایع اند که بر مردم هزاره اعمال میشوند .

من اشک می ریزم... زیرا احساس میکنم که حقوق بشر و داعیه داران حقوق بشر در مقابل این فاجعه ساکت و خاموش اند.

هزاره ها که زبان مادری شان فارسی دری است از ساکنان بومی و اصیل افغانستان اند که معمولا در نقاط مرکزی این کشور اسکان دارند و حدود بیست و دو فیصد نفوذ این کشور را تشکیل میدهند.حکومت های استبدادی و قومگرا باعث شده است تا این مردم همواره در فقر و گرسنگی بسر برند و همیشه مورد خشونت، کشتار دسته جمعی، بی عدالتی و بسا فجایع دیگرا قرار گیرند.این امر باعث شده است تا بیشتر از نیم ملیون آنان به کوچ های اجباری و تبعید در داخل و خارج از کشور تن در دهند که بیشترینه یی این مردم در کشورهای همسایه مانند ایران و پاکستان متواری شده اند.
اما با صد افسوس و آه که این کشورها هم برای شان محل امن نشد و شرایط سخت و غیر انسانی بر آنان وضع گردید که میتوان از کشتار های دسته جمعی و سیستماتیک در پاکستان نام برد. با آنکه دلیل این کشتار های دسته جمعی و زنجیره یی روشن نیست اما میتوان مسیر این کشتار ها را به طرف هلوکاست و نسل کشی هزاره ها پیش بینی کرد.
کشتار هزاران انسان بی گناه و بی دفاع مردم هزاره در طی چند سال اخیر در پاکستان مصداق این مدعاست طوریکه تنها از ماه اپریل تا سپتمبر 2011 تعداد 100 انسان بی گناه از این مردم قربانی خشونت های تروریستی و کشتار های زنجیره یی شده اند، اما حکومت پاکستان در برابر این فاجعه انسانی سکوت کرده و هیچگونه عکس العمل برای توقف آن از خود نشان نداده است. این خود گواه بر هدف است که به هلوکاست هزاره ها منتهی میگردد.
برای هز اره های که در کشورهای مترقی و امن مانند استراالیا، امریکا و اروپا زندگی می کنند این کشتار ها و خشونت ها قابل پذیرش نبوده و از اینکه برادران و خواهران شان قربانی این خشونت ها و کشتار ها میشوند همواره در رنج و عذاب بسر میبرند و همواره در تلاش اند تا جهانیان را از این نوع فجایع انسانی آگاه سازند که  یکی از نمونه های این تلاش ها گرد هم آیی پرشور هزاره های مقیم شهر ادیلاید کشور استرالیا در اول اکتبر 2011 بود که هزاران نفر گرد هم آمده بودند و تنفرشان را از کشتار مردم هزاره در پاکستان اعلام داشتند و خواهان توقف این کشتارهای سیستماتیک شدند. به همین ترتیب در اکثر کشورها شاهد گردهم آیی عظیم بودیم که هدف شان جلب توجه جامعه جهانی برای توقف کشتار های هدفمند و زنجیره یی مردم هزاره در پاکستان و افغانستان بود. اما متاًسفانه هیچ گوش شنوایی پیدا نشد که صدای عدالت خواه این مردم را بشنود و به آن رسیدگی کند، همینطور رسانه ها نیز در مقابل این فجایع سکوت اختیار کردند.
ظاهراً به نظر میرسد که حکومت پاکستان و ملل متحد خود را در برابر توقف این خشونت ها مسؤل احساس نمیکنند و نمیخواهند به داد خواهی مردم بی گناه و بی دفاع بر خیزند که تنها خواست شان زندگی کردن به دور از هر نوع خشونت و جنگ است.
وقت آن است که حکومت پاکستان و ملل متحد جلواین خون ریزی و کشتار ها را بگیرند و بیشتر از این صدای عدالت خواهی مردم هزاره را نادیده نگیرند.

 

نوت:این نامه قبلا در سایت جمهوری سکوت  نشر  شده است. 
 

!! نوشته شده توسط عزیزه ظفری | 2:5 AM | 2012/5/1 •

My people

On Behalf of the Hazara People

Aziza Zafari

I weep for my people!

I weep because they are like a voice crying in the wilderness for recognition and justice and no-one seems to be listening.

I weep because those who claim to stand for basic human rights for every person have turned a blind eye and blocked their ears to the wretched plight of their fellow human beings.

Hazaras are the Dari (Persian speaking) people, a minor ethnic group, comprising 22% of the population, living mainly in the central parts of Afghanistan who have endured decades of violence and oppression. Over half a million of Hazaras have been forced to seek refuge and peace in neighbouring countries such as Pakistan and Iran, but this has only given them a false hope of freedom as the persecution has relentlessly continued.

The reason for the unrestricted killing is unclear, but it has come under the heading of genocide, as thousands of these vulnerable and defenceless people have been targeted and murdered over the last few decades with a dozen killed just in the past month.

In the months April to September of 2011 at least 100 people were victims of terrorist action. The Pakistan Government has chosen to do nothing even when there has been a huge outcry of protest from the people especially those who have felt the pain and anguish of losing precious loved ones, but it seems those in authority don’t really care. 


For the Hazara people living in modern and peaceful countries such as Australia, America, the UK and Europe this state of affairs is unbearable as they have themselves experienced both sides of the situation and their hearts ache for their suffering brothers and sisters in these desperate conditions.

In an attempt to help raise awareness of the sad plight of their people, the Hazara ex-patriates came together in October, 2011, announcing a world-wide protest on their behalf. As an example, on October 1st, at 10 am, more than a thousand Hazaras gathered and walked together from Victoria Square in Adelaide, South Australia, for a peaceful protest demonstration crying with one voice “Where is humanity?” and “Why should lives of innocent people be taken from them?”

The same thing happened in other countries as well. The aim was to draw the attention of others and cry out for those innocent victims killed in Pakistan and Afghanistan by unknown groups of terrorists.


Unfortunately these protests fell on deaf ears and the media remained silent.
The human and civil rights of the Hazara people continue to be ignored as they fall innocent prey to unchecked terrorism. At least 30 people were killed only in month of April 2012.

The Pakistan Government and the United Nations apparently do not wish to be held accountable for the barbarianism and discrimination directed towards this small and defenceless group of people who just want to get on with their lives without the daily fear of being threatened by guns and other violent methods of attack.

It is time for the above leaders and authorities to sit up and take notice because the blood of the innocents will cry out for justice and must not be ignored.

In the meantime, with them and many others, I weep for my people.

!! نوشته شده توسط عزیزه ظفری | 6:51 PM | 2012/4/20 •

1st of october 2011

Adelaide Protest Against Genocide of Hazara People

Aziza Zafari


On October 1st, 2011, at 10 am, more than a thousand Hazara people came together to walk from Victoria Square, Adelaide, to Parliament House for a protest demonstration. Everyone was crying with one voice “Where is Humanity?” “Why should lives of innocent people be taken from them?”
The aim of this protest was to cry out for those innocent people who have been killed in Pakistan and Afghanistan by unknown groups of terrorists under the names of Kochigara and Taliban.
At 10.45 Bismillah Rezayee, the first speaker announced the purpose of coming together for this protest. He reported that in the past years many innocent people have been killed in Pakistan. He asked the crowd to remain silent in order to allow everyone to hear the speeches clearly and also asked them to sign their names on the long banner to show their love and compassion for the people who had been killed. This banner will go to UNHCR (United Nations High Commissioner for Refugees) requesting help from them and to demonstrate how, on this day of protest, over a thousand people came together to weep for their families and friends who were innocent victims of violence and persecution in Pakistan and Afghanistan.
Jawed Rezyat, the next speaker, spoke about the killing of Hazaras in Pakistan. He declared this to be a deliberate and selective attack on the Hazaras who are constantly targeted by a number of people to be killed and removed from within and outside the country.
Next, Marzia Mohammadi emphasised how crucial it is for us to protest and cry out with one voice for our people as we are all human beings who know what it is to feel pain ourselves and should learn to share each other’s burdens.
Eqbal Safari, a student of international studies and law, then talked about certain human rights which have been grossly ignored.
Finally all the people who had joined the protest signed the banner which will go to The United Nations High Commissioner for Refugees. The protest ended at 12.30pm in front of Parliament House.
Following the protest on 2nd of October 2011, from 2PM to 4PM a funeral was held in “Wali Asr Mosque” for those who have been killed in Pakistan.

 

Note: For more photos, click here

 

!! نوشته شده توسط عزیزه ظفری | 12:41 PM | 2012/4/8 •

گزارش فارسی از تظاهرات شهر ادیلاید

عزیزه ظفری

در اول اکتبر سال 2011 در ساعت 10 بجه پیش از ظهر شهر ادیلاید استراالیا، شاهد گرد هم آیی عظیمی بود که  بیش از هزار نفر گرد هم آمده بودند تا از یک طرف همدردی شان را با قربانیان اخیر که قربانی  کشتار های  دسته جمعی و سیستماتیک در پاکستان و افغانستان  شدنداعلان کنند و از طرف دیگر از جامعه جهانی بخواهندتا جلو این نوع کشتارهای پلان شده و هدفمند گرفته شده و به این دست نقض حقوق بشری نقظه پایان گذاشته شود.

این گردهم آیی از دایره ویکتوریای شهر ادیلاید شروع شد و مردم بطرف پارلمان این شهر  در حرکت افتادند و بایک صدا فریاد میزدند که :"انسانیت کجا است" و " چرا زندگی مردم بی گناه را باید گرفت"

هدف از این گرد هم آیی این بود تا شرکت کنندگان با قربانیان اخیر که در افغانستان و پاکستان از طرف گروه های نامعلوم فاشیست بنام طالب  و کوچی ، به شهادت رسیدند اعلام هم دردی و غم شریکی نمایند.

کشتار های سیستماتیک مردم هزاره در سالهای اخیر در پاکستان به اوج خود رسیده است و هر روز که میگذرد تعداد بیشتری از این مردم به دست گروه های افراطی بنام طالب و تروریست به شهادت میرسند که یکی از این سلسله کشتار ها ، کشته شدن 26 تن از مردم هزاره در جنوب غرب پاکستان و اطراف شهر کویته در روزهای اخیر میباشد. این موضوع خشم تمام مهاجرین افغانستان  در سراسر جهان را بر انگیخت و باعث شد تا همه به منظور جلوگیری و توقف این خشونت ها به خیابان ها بیایند.

در گردم هم آیی شهر ادیلاید استراالیا اولین صحبت کننده بسم الله رضایی بود که هدف از این گرد هم آِیی را اعلان نموده و اندکی روی کشتار های سالهای اخیر پاکستان و افغانستان که مردم هزاره قربانی آن میباشند صحبت نمود و در اخیر سخنان خود از شرکت کنندگان خواست تا پارچه یی را که از طرف گردانندگان گردهم آیی تهیه شده امضا نمایند و با این امضا احساس همدری و اندوه خود را با قربانیان و شهدای اخیر در پاکستان اعلان  کنند تا این پارچه به کمیسیون عالی سازمان ملل در امور مهاجرین فرستاده شود و از این طریق توجه کمسیون عالی سازمان ملل متحد در راستای تلاش در امر پایان این کشتار های سیستماتیک جلب گردد.

جاوید رضایت صحبت کننده بعدی بود که در مورد کشتار های دسته جمعی مردم هزاره در پاکستان به ایراد سخن پرداخت و اعلام داشت که این کشتار ها هدفمند،پلان شده و انتخاب شده است که بالای مردم هزاره به اجرا گذاشته میشود و گروه های مشخصی در تلاش اند تا این مردم را از بین ببرند. متعاقباً مرضیه محمدی در مورد اهمیت این گرد هم آیی ها به ایراد سخن پرداخت و خاطرنشان ساخت که ما به عنوان انسان مسولیت داریم تا با تمام آنانکه قربانی خشونت ها و کشتار ها اند غم شریکی داشته باشیم و در جهت  توقف این نوع خشونت ها تلاش ورزیم. اقبال حسین صفری دانشجوی حقوق و مطالعات بین المللی ، در مورد حقوق بشر و اهمیت آن صحبت نمود و تذکر داد که این حقوق در بسا از کشور ها مخصوصاٌ افغانستان و پاکستان بصورت خشونت بار آن نقص می گردد.

در پایان این گردهم آیی، شرکت کنندگان ، پارچه یی را که باید به کمسیون عالی سازمان ملل متحد در امور مهاجرین فرستاده شود را امضا نمودند و  گردهم آیی ساعت 12:30 بعد از ظهر در مقابل پارلمان شهر ادیلاید استرالیا به پایان رسید.

به تعقیب این گرد هم آیی در دوم اکتبر سال 2011م از ساعت 2 بعد از ظهر تا 4 بعد از ظهر مراسم دعا و فاتحه خوانی برای  قربانیان و شهدای اخیر پاکستان  در مسجد ولی عصر شهر ادیلاید بر گزار  گردید .


نوت: این گزارش قبلآ در سایت جمهوری سکوت نشر شده است. برای دیدن تصاویر اینجا کلیک کنید. 

!! نوشته شده توسط عزیزه ظفری | 1:29 PM | 2011/10/8 •

لحظه کدام ها بودند!؟

لحظه ها...

شاید تشنگی صدایی بود

که مبان سپتامبر ها می چرخیدند

یا...

فاصله ی گام هایی بود

که در خرابات جاده ها می رقصیدند

 

لحظه ها..

شاید سکوت شبانگاهی بود

که صدای قدم هایی را بر گوش ها طنین می بست

یا...

باران دیده یی بود

که بر سنگین ترین فرش ها موج می زد

 

لحظه ها...

شاید دستان لرزانی بود

که گیسوان دختری را به بازی می گرفت

یا

آن قلب نالانی بود

که اشکهای دیدگان را به شوخی نشسته بود

 

لحظه ها کدام ها بودند؟

کدام ها بودند!؟

 

لحظه ها

شاید خشکی لبانی بود

شاید گنگی زبانی بود


نه ...

لحظه ها شاید همان ها بودند

که بر پنجره یی نشسته

باران را نظاره کردیم

و از آب گذشتیم...!

 

 04/ 10/ 2011


!! نوشته شده توسط عزیزه ظفری | 5:45 PM | 2011/10/4 •

event

Words @ the Wall

Aziza Zafari

On 21st of September 2011, at 5:33 PM Julia Weikfield a radio-broadcaster began to talk about the purpose of the “Words @ the Wall” event at Treasures wall state library of South Australia.
Julia introduced Molly Murn an Australian Poet and Elyas Alavi an Afghanistani Poet and a painter. She also talked about the “Dorredari foundation”, a group of Afghanistani poets, writers and artists.


Molly Murn an English literature professor from Flinders University was the first poet and covered the history about Rumi (a Persian poet) and some affect of his poems that have influenced world’s literature. She then read two of her poems in the gathering while stated the year 2007 being a lucky year for her, as she became a mother and in the same year she made her path through poetry. Molly was rewarded by great round of applause by the audience for her significant poems.
Next Elyas Alavi read two of his poems in Persian then in English.

Following Elyas, Aziza Zafari started to read a poem.

Here is the Season of “Harshness”

No one is really worried
When you go
And no one is really excited
When you come
Here is the land of “frustration”
All the songs are due to depression
And no dreams are born
(A part of Aziza’s poem)

Eqbal Hussain Safari a student of the international law was then introduced to the audience. Iqbal repeated a part of Aziza’s poem “Here is the land of Depression”.

Then continued by sharing some of his sorrows and mentioned that when he first came to Australia, he was very depressed, as he missed his family and friends back in the country. The audience was moved by his sad story. He then went on to read his poem in Persian followed by English.

You are the Sun
And I am the sunflower
(A part of Iqbal poem)

Juma Rahyab was another poet who read two of his poems in both languages Persian and English.

Followed by Juma, Mrs Roshanak Ismailzada an Iranian Poet, whose book has been published under the name “One Million Flight”, spoke about her beloved homeland.

She then continued by mentioning the Iranian women who have been the victims of oppressive and corrupt regimes and who are forced to wear Hejab in the last decades. Roshanak pointed to Australian female Audience at the event and pursuit that sometimes ago before the Mullah’s enter Iran, the women used to wear the same dresses that today Australian women wear.
Due to her love and respect towards her sisters, she had written poems that were read to the audience.
Julia Wiekfield once again came on stage to announce ending of the event and present paintings and book of the artist and poet, Elyas Alavi.
!! نوشته شده توسط عزیزه ظفری | 3:9 PM | 2011/9/27 •

اندوه چشم


اشکهایت را ...

هدر نده

قفل بگذار بر آن چشم شوخت

 

دردهایت را...

شرر نده

مژه را سایه ی اندوه چشم کن

و بگذار

سنگ بر آهنگ روحت

 

اینجا...

فصلی است "بی مهری"

 که نه رفتنت را نگرانیست

و نه آمدنت را هیجانی

 

اینجا...

 سرزمینی است "ناامیدی"

ترانه هایش همه از دل تنگی

و نه رویای است زاده شدنی

 

و تو...

طلوع خورشیدت را

 ای لگد خورده به احساس!

در تلاطم موج دریا

به نظاره بنشین...

 

06/09/2011 

Don’t waste your tears

Lock your blithesome eyes

Don’t blow up your pains

Make the eyelashes a sorrow to shadow of eyes

And put a stone on your soul


Here is the season of Harshness

...That

No one is really worried

When you go

And no one is really excited

When you come


Here is the land of frustration

All the songs are due to depression

No dreams are born

 

!...And you

The distressed one

Watch you sun rising

In the waves of the ocean

 

!! نوشته شده توسط عزیزه ظفری | 9:49 PM | 2011/9/19 •

Flinders University Afghan Union

Afghanistan is not what you see: Afghanistan is what you

 should see (1960-now!)

 

Aziza Zafari

On 12th September, 2011 at 1 pm a program was held under the title “Afghanistan is not what you see, Afghanistan is what you should see” by the group of students belonging to the “Flinders University Afghan Union”. The speakers talked in English.

The event opened with Afghan finger food and the audience, represented by many different countries and cultures, appreciated the talent of the Afghan people who had prepared it.

Sonia Ziaye, an Accounting graduate student, gave a brief introduction about the purpose of the event. She began with the question, “What do you think Afghanistan looks like?” which caused the audience to stop and thoughtfully consider this. From their pre-conceived ideas the audience had reason to believe that Afghanistan is a country controlled primarily by warlords. However, after Sonia had shown photos taken in the 1960s and until the present time they began to see things quite differently from what they had previously understood to be true and commented on many positive aspects revealed which are rarely covered by the media.


Hamed Muradi, a Medical Science student talked about the purposes and unity of the Flinders Afghan Union. He made the observation that this group represented the closeness and oneness of his people although they came from many different parts of Afghanistan.

Aziza Zafari, a Medical Engineering student, was the first speaker and covered political issues and the potential for tourism in Afghanistan. She mentioned that in the last six decades Afghanistan had experienced critical political concerns such as the Russian, the Mujahidin, the Taliban and interference from neighbouring countries which had sparked many negative effects on the political and economical life of Afghan people. Then she spoke about various places of interest for tourists such as Bamyan Budha’s (‘Shamama’ and ‘Salsal’) besides naming and describing others like ‘Band Amir Lake’, ‘Panjshir Valley’, ‘Bande Qargha’, ‘Kabul Museum’, ‘Baghe Babor’, and the mosques of Afghanistan. She continued by mentioning the ‘Tora Bora’ (the black dust) world-famous cave complex, which is located in the White Mountains between Badakshan and Bamyan provinces. This was once famous as a tourist site back in the 1960s, but is presently described by the media as a home for terrorists.
 

Shakila Azimi, a Nursing student, was then introduced by Aziza Zafari to the audience. Shakila’s subject was the population of Afghanistan. Her research showed that since the 1960s the population of Afghanistan has increased from ten million to thirty million. She also talked about sport with the most popular sports being buzkashi, soccer and cricket and that Afghanistan had reason to be proud of champion sportsman, Ruhullah Nekpa who won an Olympic medal in 2008.

Social Work student, Zahra Hussaini, was introduced next to talk about the import/export trade in Afghanistan. The artistic and creative talents of the people are seen in the production of their colourful rugs, carpets, etc. and find a ready market in other countries and bring in high export prices. Zahra also mentioned that in 1966 dried fruits and nuts accounted for about a quarter of the export revenue. The main imports are manufactured goods, textiles, food, petroleum products and machinery.

Read more here..

 

!! نوشته شده توسط عزیزه ظفری | 11:21 PM | 2011/9/16 •

افغانستان در گرداب تقابل...

 

افغانستان در گرداب تقابل

منظور از این کوتاه مقدمه یی تاریخی این است تا روشن سازیم که تقابل امروز پارلمان و قوه اجراییه امر بدیع در سرنوشت سیاسی افغانستان نبوده و این ادامه همان سنت سلطه جویانه یی سیاسی قوه یی اجراییه بر قوه یی مقننه است که از تاریخ افغانستان الهام میگیرد.

دو شنبه 15 اوت 2011, بوسيله ى عزیزه ظفری



تقابل امروز پارلمان و قوه اجراییه در واقع تداوم یک واقعیت تاریخی است که حکام و سلاطین افغانستان همواره در تلاش بوده اند تا به نحوی از انحا سلطه ی شان را بر پارلمان ها و فعالیت های آن حفظ کنند تا پارلمانها کاری را انجام دهند که سلاطین میخواهند.

اگر به تاریخ پارلمانهای افغانستان تامل داشته باشیم ، آنچه بسیار بر جسته و قابل ملاحظه به نظر میرسد همان عدم استقلالیت پارلمانها یا شوراهای ملی است ، بدین معنا که تهداب این نهاد در ذات دموکراتیک به غیر دموکراتیک بودن گذاشته شده است و ماهیت اولین پارلمان افغانستان انتصابی بودن آن است که بصورت غیر دموکراتیک شکل گرفت و افرادی گزینش شدند تا منافع حکومت و شاه در گرو تصمیم های آنان تضمین شود. اولین گامها در جهت ایجاد پارلمان یا شورای ملی در زمان امان الله خان برداشته شد و به تشکیل یک" شورای دولتی" انجامید که هیچگونه استقلالیت در امر تصمیم گیری ها از خود نداشت.

میر محمد صدیق فرهنگ در این زمینه مینویسد : " هر از گاهی که دولت میخواست به نقشه هایش شکل قانونی بدهد ، مجلسی را با این عنوان ، بدون رعایت آزادی رای دهی ، بدون توجه به تناسب تعداد نمایندگان با نفوس مناطق و اقوام مختلف کشور تشکیل داده و به دلخواه خود از آن تصویب میگرفت"(میر محمد صدیق فرهنگ ،افغانستان در پنچ قر اخیر) .

همینطو در زمان نادر شاه باز هم دیده میشود که شورای ملی به دخالت مستقیم شاه شکل میگیرد و افرادی را تعین میکند که وفادار به نادرشاه ، خانواده و دولت او باشد. آنچه در این دوره مانند دوره قبل مسلم است این است که از اراده یی مردم برای تشکیل شورای ملی خبری نیست و هیچ معیار پذیرفته شده یی جهانی برای شکل گیری شورای ملی در نظر گرفته نمیشود بلکه معیار تنها اراده یی شاه و خانواده او است.

دوران صدارت هاشم خان و صدارت داود خان را اگر مطالعه کنیم نیز در می یابیم که پارلمانها نه بر مبنای کنش دموکراتیک و آرای مردم، بل کردار انحصار طلبانه یی شاه شکل میگیرد وفعالیت میکند. منظور از این کوتاه مقدمه یی تاریخی این است تا روشن سازیم که تقابل امروز پارلمان و قوه اجراییه امر بدیع در سرنوشت سیاسی افغانستان نبوده و این ادامه همان سنت سلطه جویانه یی سیاسی قوه یی اجراییه بر قوه یی مقننه است که از تاریخ افغانستان الهام میگیرد. اما اینبار بیشتر از هر دوره دیگر پی آمد های نا گوار را بجای گذاشت.

عوامل اساسی این تشدید بحران دو مساله میتواند باشد : 
اول اینکه حکومت از ساختار پارلمان دور اول بعد از سقوط طالبان خاطره یی چندان خوشایندی ندارد ، زیرا پارلمان اول در برابر هر تصمیم و اراده قوه یی اجراییه شانه خم ننمود و به نحوی به عنوان یک قوه موازی با دولت فعالیت می نمود . 

باید خاطر نشان ساخت که اگر چند فعالیت های پارلمان اول نیز تا حدی معیار و موازن پارلمان های جهان را نداشت و تاثیر قابل ملاحظه ی بر زندگی شهروندان افغانستان بر جا نگذاشت ولی روی همرفته در بسا موارد سد بود بر فرا راه تصامیم انحصار طلب دولت.

ادامه را در سایت کابل پریس بخوانید

!! نوشته شده توسط عزیزه ظفری | 2:47 PM | 2011/8/28 •

RSS